Werkfiets

Ik heb geen auto en wil er ook geen. De afstanden die ik afleg rechtvaardigen voor mij geen auto en binnen de stad is zo’n ding eerder lastig dan handig.
In plaats van een auto had ik een fiets, met voor de kinderen en boodschappen een fietskar. Op zich werkte dat prima maar ik merk dat de kar wat krapjes wordt voor de kinderen, zeker met winterjassen aan. En eigenlijk vind het het een beetje veel gedoe. Fiets naast het huis zetten. Kar erheen dragen, uitklappen en aankoppelen. En ’s avonds weer andersom. Drie minuten werk hooguit hoor, maar toch… Vooral bij nat weer, als de kar nat en modderig is, is schoon blijven tijdens het opruimen een illusie. Ik zou de tuinpoort iets kunnen verbreden zodat ik de kar zonder inklappen achter het huis kan rijden, maar dan nog blijft het probleem dat ‘ie wat krapjes aan het worden is.

Eigenlijk wil ik een fiets die het gemak van een doorsnee auto biedt. Een kofferbak voor boodschappen, een achterbank voor de kinderen en een bestuurdersplek. Een dak zou ook wel handig zijn maar gezien de winderigheid in ons platte landje zal ik maar niet van dergelijke windvangers gaan dromen. Een fiets dus, met drie voldoende ruime zitplaatsen en een afsluitbaar bagage gedeelte.

Mijn eerste gedachte was een bakfiets. Die zou dan weliswaar op straat moeten blijven, maar dat leek me een kwestie van goed lakken. Speurend op Marktplaats e.d. naar zo’n ding ontdekte ik overigens dat er vandaag de dag een enorm aanbod is van bakfietsen in allerlei soorten en maten. Met twee uitneembare bankjes zou dat een mooi universeel vervoersmiddel zijn.

Op dat moment werd ik getipt over een tweedehands Flevobike trike (driewieler). Dat is een ligfiets met twee wielen achter. Het voorwiel wordt aangedreven, dus met de achterkant ben je in feite vrij om te doen wat je maar wilt. Daar zo’n bakfiets achtige bak op, hmmm, dan zou ik ook comfortabel grotere afstanden met de kids kunnen afleggen. Zoals ‘ie te koop stond zat er een polyester bak op waar twee kinderen in kunnen zitten. Ruimte voor bagage is er dan verder niet. Dus dat zou ik dan wel willen aanpassen. Ik besloot de gok te wagen en de fiets te kopen.

Zo had ik het achterdeel ongeveer bedacht…

Dat aanpassen bleek een bottlenek. Omdat ik zelf niet kan lassen, een vriend die dat wel kan enorm druk was en uitbesteden aan een smederij me gewoonweg te duur was. Daarnaast kreeg ik toch ook wel twijfels over de belastbaarheid van de sportieve wielen op de Flevobike. Toch een bakfiets?

Keuzes te over. Om een leidraad te hebben heb ik eerst maar eens de eisen (wensen) eens op een rij gezet:

Dagelijks verkeer:

• Woon-werk-winkel-school in diverse combinaties

Periodiek verkeer:

• ’Bulk’ 30 kilo kattenvoer
• Dagjes uit met enige bagage

Incidenteel verkeer:

• Bouw en klusmateriaal/afval
• Tuinmateriaal
• Vakantie

Algemeen:

• Dagelijks zo min mogelijk gedoe, dus fiets, twee kinderzitplaatsen en boodschappenruimte moet één geheel zijn
• Voor incidenteel grover werk kan een aanhanger gebruikt worden
• Moet door poort kunnen met enig comfort (hoeft niet persé in de schuur, afdakje kan ook)
• Voor boodschappen moet er een vouwkrat o.i.d. in passen
• Moet licht genoeg zijn voor comfortabel alleen rijden
• Bij voorkeur een afsluitbaar bagage deel

Uiteindelijk bleek het een keuze tussen het sportieve van de Flevobike of de degelijkheid van een traditionele bakfiets. Hoe dat uit zou pakken kon ik niet voorspellen en op dat moment vond ik, alweer op Marktplaats, een goed onderhouden bakfiets van ‘t Mannetje , vlak in de buurt. Wederom besloot ik de gok te wagen. Tijdens de eerste rit van Hengelo terug naar Enschede (zo’n 10 km) en met de kinderen in de bak bleek zo’n afstand goed te doen. Het ging niet snel en vroeg wat meer energie dan de Flevobike. Daartegenover stond de beweegruimte voor de kinderen en het oogcontact onderweg. Die traditionele Hollandse bakfiets bleek nog niet zo’n gek concept.

Bakfiets met huifje en nog zonder deurtje aan de voorkant…

De bakfiets staan naast het huis en ik pak hem net zo gemakkelijk mee om de kinderen naar school te brengen als om boodschappen te doen of bij het tuincentrum wat kuipplanten en potaarde te kopen. Inmiddels heb ik een semie-permanent huifje over de bak gemaakt zodat de kinderen droog cq. in de schaduw zitten en ik niet steeds met een dekzeiltje over de bak hoef te rommelen. Samen bedachten we dat we een deurtje in de kopse kant van de bak willen, zodat de kids makkelijk kunnen instappen en ik — met verwijderd deurtje — ook wat langere dingen kan vervoeren.

Recentelijk zijn we een dagje uit geweest naar een recreatieplas. Kinderen, zwemspullen, kleed, handdoeken en proviand, het past er allemaal in. En toen mijn oudste dochter met een tweeling de klas uit kwam, die bij ons wilden spelen, bleek een vrachtje van vier lachende meiden ook geen probleem.

Een eettafel met 6 stoelen (1 in de bak) ophalen lukt ook…

De alles moet met èèn fiets neurose heb ik losgelaten. Als ik in m’n eentje zomaar wat wil fietsen of naar het werk ga, dan is de bakfiets wat lomp. Dan neem ik toch maar de Flevobike, die inmiddels is uitgerust met een mooie waterdichte bak.

Voor mij is de conclusie:
Als je geen grote afstanden hebt af te leggen en niet constant haast hebt dan blijkt de bakfiets, eventueel in combinatie met een gewone fiets, een prima alternatief voor een auto. Het geeft dezelfde flexibiliteit en vrijheid, maar zonder de hoge kosten, parkeerproblemen en milieubelasting.

(Herschreven op 11-07-2006)